อานุภาพแห่งความรักมันรุนแรงมหาศาลมาก ผมไม่สามารถเอาชนะมันได้เลย มันเข้าครอบงำผมตั้งแต่เช้า ทำให้ผมสับสนว้าวุ่นในหัวใจอย่างหยุดไม่อยู่ ยิ่งผมทนฝืนทนรั้ง มันกลับยิ่งท้าทายเพิ่มทวีอย่างสุดฤทธิ์ และแล้วผมก็พ่ายแพ้มันอย่างราบคาบ มันรังแกผมจนน้ำตานอง หันไปทางใดก็พบว่า มีแต่คุณเท่านั้นที่จะช่วยผมได้จริงๆ และแล้วผมก็แพ้ใจตัวเอง
เช้านี้ไม่ดีนัก ความกังวลเครียดทำเอาผมท้องไส้ปั่นป่วน เครียดลงกระเพาะเป็นอย่างนี้นี่เอง มันปวดร้าวจนเยือกไปถึงขั้นหัวใจ ยิ่งเมื่อคิดว่าคุณกำลังจะชัดเจนกับทางเลือกใหม่ ยิ่งทำเอาผมรู้สึกเจ็บปวดอย่างประมาณไม่ได้ มันไม่มีค่าเอาเลยผมคิด รู้ทั้งรู้ว่ายิ่งทำก็ยิ่งทำให้คุณไกลออกไป รู้ทั้งรู้ว่ายิ่งทำตัวเองยิ่งเจ็บปวด เอาสิ จะลองเจ็บกันอีกสักตั้งจะเป็นไร ใจผมคิด ผมท้าทายความเจ็บปวดด้วยการทำร้ายตนเองให้รู้แล้วรู้รอดไป คิดไปเลย อยากคิดอะไรก็คิด มันห้ามไม่ได้นี่นา นั่นแหละที่ผมเป็น มันสู้กันยกใหญ่ในหัวของผม สุดท้ายแล้วทุกคนก็เจ็บ แล้วผมก็ทรมาน
เอาล่ะพอเป็นพอ ยิ่งนานยิ่งแน่ใจว่าทางเลือกใหม่ของคุณมันหอมหวาน แตกต่างจากสิ่งที่ผมทำซึ่งนับวันกลับไม่หลงเหลือค่าอะไรเลย ผมไม่เจ็บแค้น ผมไม่โกรธเกลียด ผมไม่ใช่คนแบบนั้นคุณก็รู้ ความอาทรทุกลมหายใจของผมยังคงมอบให้คุณเสมอ แต่วันนี้ผมจำเป็นต้องทำ ผมจำเป็นจริงๆ มันยาก ยากแสนสาหัส ยากเหลือเกินกับการมองคนที่รักเดินจากไป บอกตัวเองอย่าหันกลับไปๆ ผมจะทำได้ไหม นั่นสิ ผมต้องทำให้ได้
มันดีกับคุณ มันดีกับผม มันดีกับเรา และดีกับทุกๆคน คุณเองจะได้รู้สึกเคลียร์ตัวเองอย่างร้อยเปอร์เซ็นต์เสียที ผมเองก็ได้แต่รั้งๆรอๆรีๆมาอย่างนี้ คงไม่ดีแน่ ผมอ่อนหัดเกินไป นั่นคงเพราะไม่ได้เตรียมใจมาก่อน แต่ไม่เป็นไร ผมต้องสู้ให้ได้ ความเจ็บปวดเท่านี้ ไม่สามารถพรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากผมได้หรอก ผมต้องอยู่ให้ได้โดยไม่มีคุณ
สิ่งที่ทำให้ผมตัดสินใจได้ง่ายขึ้นคือ ผมรู้สึกว่าหนทางใหม่ของคุณเริ่มเป็นไปในทางที่ดี และความต้องการของคุณที่มีต่อผมก็หมดไปแล้วอย่างสิ้นเชิง น้ำเสียงของคุณยังน่ารักเหมือนเดิม ทุกๆวาจายังก้องในความทรงจำเสมอ แต่ก็นั่นแหละ นั่นยิ่งทำให้ผมไม่สามารถเอาชนะตัวเองได้เสียที ถึงเวลาแล้วล่ะที่รัก ถึงเวลาที่ผมต้องราดน้ำกรดลงบนแผล ให้มันเจ็บครั้งเดียว ให้มันหายเสียที มิเช่นนั้นผมก็ไมสามารถทำอะไรได้เลย
ตลอดหลายวันที่ผ่านมา ผมปากเก่งไว้มาก ผมบอกว่าผมลืมคุณได้ ผมจะให้คุณจากไป แต่ใจลึกๆแล้วทำไม่ได้เลย ทำไม่ได้เลยจริงๆ พอวางสาย สิ่งที่ตามมาคือน้ำตาอันพรั่งพรูอย่างไม่เคยมีมาก่อน ผมเสียน้ำตาหยดแล้วหยดเล่าให้ความเจ็บปวด มันมากเกินไปแล้ว มันถึงเวลาที่ผมต้องหยิบมีดขึ้นมาจ้วงแทงแล้ว ผมต้องฆ่าความเจ็บปวดทิ้ง ด้วยความเจ็บปวดที่ใหญ่กว่า ผมอยากทำให้มันผ่านๆไปเสียที ผมไม่อยากให้ตัวเองเป็นอย่างนี้อีกแล้ว
วันคืนเก่าๆของเราจะอยู่ในความทรงจำของผมตลอดไป ทุกๆสัมผัสทุกๆคำพูดของคุณจะอยู่ในวิญญาณของผมเสมอ คืนที่ฝนตกทุกๆคืนผมจะคิดถึงคุณ คิดถึงบ้านหลังนั้น คิดถึงร่มที่คุณมอบให้ผม คิดถึงความเป็นห่วงที่คุณเคยมอบให้ผมมาเสมอ แล้วผมก็จะไม่ลืมทุกๆการกระทำของตัวเอง ผมจะไม่ลืมว่าเคยทำให้คุณหัวเราะ ผมจะไม่ลืมว่าเคยทะเลาะกับคุณที่ปากเกร็ด แล้วก็จะไม่ลืมว่ารักของเรามันเคยสวยงามเพียงไร
ส่วนคุณเล่า จะคิดถึงผมหรือไม่ ผมคงไม่สามารถบังคับได้แล้ว ผมคงไม่สามารถเรียกร้องคำพูดเหล่านั้นจากปากของคุณได้อีก คุณรู้ไหม ผมรักทุกอย่างที่เป็นคุณ แต่ผมเจ็บมามากพอแล้ว และผมจำเป็นต้องทำ
ผมไม่แน่ใจว่าจะมีโอกาสได้กลับมาเขียนบล็อคนี้อีกครั้งหรือไม่ แต่จากนี้ไป มันคงจะดีเสียกว่าหากมันจะเหลือแค่เพียงอนุสรณ์ของความรักที่เราเคยมีร่วมกัน กลิ่นอักษรของผมมันไม่หอมหวานอย่างที่เคยเป็นแล้ว และไม่ว่าใครก็ตามที่มาเยี่ยมเยียนบล็อคของเรา ผมอยากฝากว่า ผมขอบคุณทุกๆกำลังใจ ขอบคุณทุกๆคอมเม้นต์ที่เคยมีให้เราสองคน ผมมีความสุขมากๆ ตลอดทุกวันที่ผ่านมา และไม่เคยเสียใจเลยที่ได้รักคุณ
ขอบคุณทุกอย่าง ผมไม่สามารถขอบคุณได้มากไปกว่านี้อีกแล้ว นอกจากขอบคุณคุณ คนคนเดียวที่ทำให้มีผมในวันนี้ ทำให้ผมมีชีวิตที่มีความสุข ได้มีอาชีพที่ตนเองรัก ได้ลดความอ้วนจนร่างกายกลับมาแข็งแรง ขอบคุณสำหรับแรงบันดาลใจที่แสนงดงาม จากนี้ไปพยัญชนะของผมคงโลดแล่นแต่บนหน้ากระดาษแล้ว และคงไม่มีเวทีให้ผมเขียนถึงคุณอีก ผมรักคุณเสมอ และต้องปล่อยให้คุณไปตามความฝันของคุณเสียที
รักและเป็นห่วงคุณเสมอ เพื่อนชีวิตของผม
